„Kiwam głową, a on wskazuje księdzu palcem drugi koniec trumny. Ksiądz podchodzi i robi, co do niego należy.
Pójdziesz przodem mówi do księdza.
Trumna ma uchwyty z przodu i z tyłu, mosiężne, lśniące i artystycznie wykonane, i bokiem byłoby o wiele łatwiej dźwigać, ale kto bokiem niesie nieboszczyka. Więc niosą go głową do przodu, jak Bóg przykazał, a ja stoję i czekam, aż znikną w drzwiach kościoła, a potem myślę o złotych chryzantemach. Ale skąd wziąć złote chryzantemy w czasie żniw.
Wieczne odpoczywanie racz mu dać, Panie recytuję i ruszam po kwiaty do cudzych ogrodów.
Pogrzeb rzecz święta. Jutro może być twój mówię do każdej.
BIGOS Kuba
Kasztanka rży. Stoi w cieniu, więc nie powinna, może się znudziła albo zachciało się jej pić. Koń rasowy, nie byle jaka chabeta.
Pogrzeb o dziewiętnastej, czy tak pytam, ksiądz kiwa głową. To dobrze, umarł o świcie, pochowamy o zmierzchu.
Kasztanka znowu rży. Za długo to trwa, nie wszystkie ludzkie sprawy rozumie. Biorę klacz za uzdę i ruszam w kierunku baru, aby omówić stypę, zorientować się, co Henio ma do zaoferowania. Teraz naród interesowny, jak amerykański prezydent.
Na niebie nadal ani jednej chmurki, nawet psy się nie włóczą, tylko owady brzęczą. Jest ich najwięcej i chyba one odziedziczą po nas ziemię. Zaczynam się pocić, czuję jak strumyk spływa mi po kręgosłupie. Biedna Kasztanka, ma na sobie futro.“(12)