„Możliwe, że poeta już w nowej wiejskiej przystani przeprowadził ostatni retusz swego najgłośniejszego poematu o Janie Dęborogu. wydanego (nakładem Bolesława Maurycego Wolffa w Petersburgu) właśnie w roku objęcia Borejkowszczyzny. Była to przecież stylizowana autobiografia zawierająca nie tylko fabularyzowane wyznania i krytyczne przemyślenia, ale także swoistą ekspiację czy może próbę oczyszczenia się z zarzutu gnuśności w minionych latach.
Życie nabrało tempa. Wypady do Wilna zaczęły się wydłużać, przybierać bardziej zorganizowany charakter, w dniu 29 listopada 1853 doszło do spotkania z redaktorem „Gazety Warszawskiej", Antonim Lesznowskim, który w zamian za obietnicę współpracy otworzył Syrokomli przyzwoity kredyt finansowy.
Pod koniec tego samego roku rodzi mu się syn, Kazimierz, i zdarzenie to decydująco wpływa na poprawę nastrojów poety. Pod względem literackim był to także rok udany, chociaż nie obfity. Powstały wówczas takie gawędy poetyckie, jak „Niepiśmienny" i „Pan Marek", nie licząc przekładów (Beranger) i dalszej pracy nad historią literatury polskiej.
Poeta od dłuższego czasu cierpiał na chorobę płucną, ale znosił ją mężnie. Kiedy mijały miesiące kryzysowe, te jesiennozimowe, ożywiał się w sposób widoczny. Stan ten potęgowała stale wzrastająca sława literacka a z czasem i sfera intymnych przeżyć.“(9)