„Niemniej jednak po roku do sprawy znowu wrócono. W sierpniu 1938 r. na ten temat rozmawiali z posłem belgijskim Alexandre Paternotte de la Vaillee wiceministrowie Arciszewski i Szembek. 28 sierpnia 1938 r. poseł Paternotte poinformował Szembeka, że na prośbę strony polskiej poruszył ponownie w Brukseli sprawę wymiany ambasad między Polską i Belgią. Mógł stwierdzić, że w belgijskim MSZ nastawienie do pozytywnego załatwienia tej kwestii jest pomyślne. Jednak sytuacja jest o tyle trudna, że rząd belgijski stoi wobec jeszcze czterech analogicznych propozycji. W tych warunkach trudno jest nakłonić króla do wyrażenia zgody właśnie na podniesienie poselstwa belgijskiego w Warszawie do rangi ambasady. Stronie belgijskiej zależało na tym, byśmy biorąc to pod uwagę zbytnio się nie niecierpliwili. Poseł wyraził nadzieję, że sprawa w końcu zostanie pozytywnie załatwiona.
Z podobną inicjatywą rząd polski wystąpił wobec rządu jugosłowiańskiego. 7 lipca 1937 r. poseł w Belgradzie Roman Dębicki doniósł, że zgodnie z instrukcją przeprowadził w tutejszym MSZ poufne rozmowy na temat gotowości rządu polskiego utworzenia ambasady w Jugosławii. Sprawa przedstawiona została księciu regentowi Pawłowi. „Jednakże dodawał Dębicki podstawa prawna organizacji służby zagranicznej Jugosławii przewidywała tylko istnienie poselstw". Otrzymana ze strony jugosłowiańskiej odpowiedź mówiła też wyraźnie, że sprawa musi zostać odroczona.“(5)