„Pierwsza hipoteza jest trudna do przyjęcia, gdyż nawet biorąc pod uwagę kapitulancką politykę króla, wzdragamy się przed przypuszczeniem, iż mógł on odmówić armii narodowej broni niezbędnej do obrony kraju w sytuacji, gdy egzystencja państwowa Rzeczypospolitej była śmiertelnie zagrożona. Skądinąd król twierdził po zakończeniu kampanii, że całą broń z magazynów kozienickich przekazał wojsku Rzeczypospolitej. Pozostawałoby więc wyjaśnienie drugie, tj. domniemanie, iż fabryka w Kozienicach zdolna była w rzeczywistości do produkcji niemal 10 razy intensywniejszej, niż później mniemano. Tak czy owak jest to dowód, iż rzekomy brak lekkiej broni nie był istotną przyczyną nieformowania milicji municypalnych.
Były również prawdopodobnie możliwości znacznego pomnożenia broni ciężkiej, tzn. dział artyleryjskich. W początkach maja 1792 roku szef przybocznej kancelarii wojskowej króla, gen. Augustyn Gorzeński, zwracał uwagę Ignacego Potockiego (bardzo znamienna jest osoba adresata adiutant królewski apelował nie do monarchy, lecz do szefa większości sejmowej) na fakt, że w ciągu najwyżej dwóch miesięcy sprowadzić można by z Anglii działa żelazne bez lawet, których „gatunek jest tak dobry i doskonały, że naszym wyrównywają metalowym [tj. spiżowym]. Koszt niewielki, bo z transportem sześciofunlowe ledwo 50 dukatów szt. wyniesie, co za armat sto wyniosłoby sumę dość małą, bo tylko 5000 dukatów, w czasie (jakom powiedział) dwóchmiesięcznym i z transportem do Warszawy, gdzie lawetowanie wałowe bez kół niewielkim byłoby obiektem"48. Wniosek Gorzeńskiego dyskutowany był na posiedzeniu Straży w dniu 15 maja, wydano też jakieś zalecenia w tej sprawie Komisji Wojskowej; brak, niestety, jednak informacji upewniających, iż sprawa ta została przez odpowiednie instancje poważnie potraktowana. Mimochodem warto zauważyć, że realny podobno, dwumiesięczny termin ewentualnej dostawy armat angielskich upływał (licząc od połowy maja) w połowie lipca 1792 roku, a więc jeszcze przed bitwą pod Dubienką.“(11)