„Poczucie piękna jest nieodłączną cechą natury człowieka. Toteż łatwo stwierdzić, że rozwój piękna i sztuki w ogóle rozpoczął się już w zaraniu jego poczynań. Barwienie włókien i tkanin wynikające bezpośrednio ze zdobienia i barwienia nagiego ciała u ludów pierwotnych oraz potrzeby okrycia tej nagości, sięga początków cywilizacji. Jest po prostu wstępem do rozwoju kultury, a także i sztuki. Dostrzeganie w otoczeniu barw naturalnych przyczyniło się do wykorzystywania wszelkich dostępnych i nadających się do urozmaicania i utrwalania na sobie samym takich surowców, jak barwne minerały, kwiaty, gałązki, liście i soki różnych roślin.
Stosowanie barwników naturalnych sięga więc czasów najodleglejszych, a kolebką sztuki farbiarskiej jest niewątpliwie Azja Południowa, znana ze wspaniałej i bogatej roślinności. Najdawniejsze wiadomości dotyczące barwienia jedwabiu pochodzą z Chin, gdzie już ok. 4000 lat temu znano nie tylko sposoby barwienia indygiem, kermesem, zielenią chińską, lecz wykonywano je zawodowo. Wiadomości dotyczące farbiarstwa przedostały się z Chin do Indii, gdzie zapoczątkowano barwny druk wzorzysty na tkaninach, wykonywany za pomocą stempli rzeźbionych w drewnie i zwilżanych roztworami barwiącymi.“(7)