„W tym miejscu szerokość rzeki nie przekraczała czterystu stóp i chłopiec zaprawiony do wiosłowania mógł ją z łatwością przebyć. Pani Weldon, Jack i kuzyn Benedykt mieli czekać na jego powrót pod opieką Herkulesa.
Kiedy zakończono przygotowania i Dick wsiadł już do łodzi, pani Weldon zapytała
Czy nie boisz się, że porwie cię prąd
Nie, proszę pani. Będę się trzymał w odległości czterystu stóp od wodospadu.
A na tamtym brzegu
Jeśli ujrzę coś podejrzanego, to nie wyląduję.
Weź ze sobą strzelbę.
Dobrze, ale proszę się o mnie nie bać.
Może byłoby lepiej)nie rozłączać się, Dicku dorzuciła jeszcze pani Weldon, tknięta niedobrym przeczuciem.
Nie, muszę popłynąć sam odparł chłopiec. Wymaga tego nasze wspólne bezpieczeństwo. Za godzinę będę z powrotem. Herkulesie, uważaj na wszystko!
Łódź odbiła i uniosła Dicka ku drugiemu brzegowi Zairy.
Pani Weldon i Herkules śledzili ją wzrokiem, ukryci w gęstych papirusowych zaroślach.
Dick wypłynął na środek rzeki. Prąd był tu ze względu na bliskość wodospadu nieco silniejszy, ale nie na tyle, aby uniemożliwić żeglugę. Na prawo, w odległości czterystu stóp, groźnie huczał wodospad, a zachodni wiatr aż tutaj przynosił pojedyncze krople, które opryskiwały twarz i ręce chłopca. Dick zadrżał na myśl, że ostatniej nocy piroga znalazła się o krok od śmiertelnego niebezpieczeństwa. W tej chwili nie było już powodu do obawy, a łódź zręcznie kierowana wiosłem sunęła na ukos przez rzekę. Po kilkunastu minutach Dick dopłynął do przeciwległego brzegu i już zamierzał wyjść na ląd... Niespodziewanie do uszu chłopca dobiegły głośne okrzyki i dziesięciu tubylców wskoczyło na matę okrywającą łódź.“(14)